eastwest chess      
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ
Το χρονικό του προαναγγελθέντος τέλους

17.09.2018

Η απο{υπο}χώρηση

Υπό Αναστασίου Αλεξάνδρου

 

   

Ο Αναστάσιος Αλεξάνδρου εκτός

 

    από σκακιστής είναι και σκακιστής  

 

 
 

Όταν στην Δυτική σκακιστική Περιφέρεια ανακοίνωσα την πρόθεσή μου για διακοπή κάθε ενασχόλησης μου με το συντονιστικό σκάκι, στον περίγυρο κόσμο ξένισε η συμπεριφορά των συμπαικτών και "φίλων" της ομάδας μου, που με άφησαν μόνο στην τύχη μου. Ακόμα και "αντίπαλοί" είπαν ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ανάρμοστη.

Αλλά γιατί; Γιατί με παράτησαν;

Το πρόβλημα άκουγε στο όνομα: "Ιστότοπος ΣΟ Πατρών". Όσο ασχολείτο μόνο με ειδήσεις, η κατάσταση έβαινε καλώς. Όταν όμως έθιγε προβληματικές περιπτώσεις της Δυτικής Ελλάδας, τα πράγματα άλλαζαν. Οι θιγόμενοι δεν απευθύνονταν ποτέ στον υποφαινόμενο διαχειριστή, αλλά σε ανθρώπους του συλλόγου που πρόσκειντο σε αυτόν.

Οι συνεχείς διαμαρτυρίες ενοχλούσαν. Οι άνθρωποι του ΣΟΠ έπρεπε να πάρουν θέση. Να με υποστηρίξουν ή να με "συμμαζέψουν". Το δεύτερο θα φαινόταν ως η "ανταρσία του Μπάουντυ". Αλλά από την άλλη, η ταύτισή τους με τα πύρινα δημοσιεύματα, τους αναστάτωνε. Δεν τους εξέφραζαν.

Ποια ήταν η λύση. Η απομάκρυνση μου. Αλλά πώς;

Η αφορμή βρέθηκε. Η μετάβαση του συλλόγου στο κέντρο της πόλης. Η υπόδειξή μου, της υποψήφιας αίθουσας απορρίφθηκε και επιλέχθηκε μια άλλη μη λειτουργική.

Ήταν προσχεδιασμένο για να αποχωρήσω; Σε καμμία περίπτωση. Ήταν μια εσώτερη, υποσυνείδητη και ενστικτώδης αντίδραση τους.

Η απόφασή μου, τους έκανε να πάρουν μια βαθιά ανάσα ανακούφισης. Από πού φάνηκε αυτό; Κανείς από τους "δικούς" μου ανθρώπους δεν επικοινώνησε μαζί μου και να πει κάποιον λόγο. Κανείς δεν έκανε, έστω, για τα μάτια του κόσμου, μια προσπάθεια μετάπεισής μου. Το αποκορύφωμα (για κάποιους ντροπή) ήταν η άρον άρον ανακοίνωση στο κοινό, της πρόσληψης προπονητικού team.

Όμως οι όντως φίλοι μου, επικοινώνησαν ακαριαίως μαζί μου. Και ήταν πολλοί. Και ας την ανέμεναν οι περισσότεροι. Τους ευχαριστώ για άλλη μια φορά εκ βαθέων και δημοσίως!

Θα μπορούσα να προχωρήσω κάνοντας το "δικό" μου; Ναι. Όπως και τόσες άλλες φορές που ἐχω βρεθεί σε εξαιρετικώς δυσμενείς συνθήκες επιβίωσης μου στον χώρο.

Όμως, την τελευταία πενταετία το γυαλί είχε ραγίσει. Αυτό που παλιά με ενέπνεε, τώρα μου ήταν αγγαρεία. Αντί να χαίρομαι με την ενασχόλησή μου, ο ψυχικός μου κόσμος σιγά σιγά φθειρόταν..

Η απόφασή μου πια ήταν ειλημμένη. Αναζητούσα την κατάλληλη ώρα.

Και τώρα τι; Στενοχωριέμαι; Νοσταλγώ την παλιά αίγλη;

Χα χα! Ποτέ στην ζωή μου δεν ζω με το παρελθόν. Ό,τι τελειώνει, τελειώνει οριστκώς και κλειδαμπαρώνεται στο μπαούλο.

Τα μάταια ας συνδιαλαγούν με τα μάταια.

Γιατί τα γράφω; Είναι θέμα αποκατάστασης και συνειδήσεως.

Θα αποκτήσω τώρα νέους "εχθρούς"; Πιθανόν. Όμως οι φίλοι μου ξέρουν ότι όταν θέλω να πω κάτι δεν υπολογίζω το κόστος.

Μια σημαντική σημείωση: Ποτέ δεν βλέπω κανέναν άνθρωπο ως εχθρό. Αλοίμονο! Υποκριτής χριστιανός είμαι; Δυστυχώς, όμως, κάποιοι μπορεί να με βλέπουν ως εχθρό.

Αυτά.

Καιρός πια να ασχοληθώ και με τα στερνά μου, έτσι; Έχω μεγαλώσει. Το τέλος της ζωής μου δεν είναι μακριά ..."

 
 
ΠΟΙΚΙΛΑ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ