eastwest chess      
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ
Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ...

12.08.2019

Η ανταρσία της λεύκας
  Μια μέρα η καμαρωτή και περήφανη λεύκα αναστάτωσε τα δέντρα του δάσους με μιαν ιδέα που έριξε στο μέσον σαν μπόμπα:  
  "Φίλοι μου, είπε, σκεφτήκατε ποτέ ότι ο φυτικός κόσμος, ο δικός μας κόσμος είναι ο πραγματικός κυρίαρχος της γης; Χωρίς εμάς, τα φυτά δηλαδή, είναι δυνατόν να συντηρηθούν τα άλλα δημιουργήματα, τα ζώα και οι άνθρωποι; Όχι βέβαια! Όλα εξαρτώνται από μας, όλα έχουν απόλυτα την ανάγκη μας. Και αυτό ακόμα το έδαφος της γης σχηματίζεται από τα μαραμένα φύλλα που σκορπάμε γενναιόδωρα. Εμείς λοιπόν είμαστε το στήριγμα όλου του επίγειου κόσμου και όμως μερικοί επιπόλαιοι πιστεύουν ότι η ζωή μας εξαρτάται από το ακτινοβόλο εκείνο άστρο της ημέρας που ονομάζεται Ήλιος. Ανοησίες! Εγώ νομίζω πως αυτό είναι ένα παραμύθι που το χρησιμοποιούν οι κατεργάρηδες για να μας φοβερίζουν. Φαντάζεστε εσείς αγαπητοί σύντροφοι ότι είναι δυνατόν σοβαρά να υποστηριχτεί πως δεν μπορούμε τάχα να ζήσουμε χωρίς τον Ήλιο; Τι ανοησία, μα την αλήθεια! Τι δισειδαιμονία ανάρμοστη σε συγχρονισμένα και φιλοπρόοδα δέντρα!"  
  Την επαναστατική αγόρευση της λεύκας διέκοψαν για μια στιγμή μερικά ηλικιωμένα δέντρα: πλάτανοι και βαλανιδιές τα οποία με το θρόισμα των φύλλων τους ετόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την επικίνδυνη δημοκοπία της επαναστατικής λεύκας. Εκείνη όμως πήρε θάρρος από την σιωπή των νεότερων δέντρων και συνέχισε την επαναστατική δημηγορία της:  
  "Γνωρίζω, είπε, πως μερικά δέντρα της παλιάς εποχής ασυγχρόνιστα και οπισθοδρομικά εξακολουθούν ακόμη να πιστεύουν στο μύθο που μας θέλει εξαρτημένα από τον Ήλιο. Έχω όμως ακλόνητη εμπιστοσύνη στην προοδευτικότητα της νέας φυτικής γενιάς που έχει εξαιρετικά ανεπτυγμένο το ιερό αίσθημα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Για αυτό είμαι βέβαιη ότι η φιλελεύθερη και φιλοπρόοδη νέα γενιά θα ξεσηκωθεί για να αποτινάξει την αφόρητη τυραννία της μάστιγας του Ήλιου. Εμπρός λοιπόν, ας αγωνιστούμε γενναία μου αδέρφια για την ελευθερία. Ανέτειλε πια η ευλογημένη μέρα που θα θα αχρηστευτεί για πάντα το παλιοφάναρο που είναι κρεμασμένο την ημέρα στο θόλο του ουρανού. Ζήτω η ελευθερία μας, ζήτω η ανεξαρτησία μας!"  
  Ζωηρές επευφημίες βγήκαν μυριόστομες από τα φύλλα των νεαρών δέντρων του δάσους και αντηχούσαν τόσο επίμονα ώστε κατέπνιξαν κάθε διαφωνία και διαμαρτυρία που προερχόταν από τα πολύπειρα και φρόνιμα δέντρα. Και η λεύκα σημαιοφόρος της ανταρσίας επισφράγισε την ετυμηγορία:  
  "Από σήμερα λοιπόν ανδρείοι συναγωνιστές αρχίζει ο ιερός και ένδοξος αγώνας μας. Παρακαλώ τώρα να προσέξτε και την πολεμική τακτική που θα ακολουθήσουμε: Κατά το διάστημα της ημέρας οπότε ο μισητός Ήλιος μας ενεδρεύει από το ύψος της αλαζονείας του θα διακόψουμε κάθε ενέργεια. Θα συμπτυχθούμε στην παράταξή μας και θα περιμένουμε τον ερχομό της νύχτας, για να αναπτύξουμε όλη την δραστηριότητά μας. Στο εξής λοιπόν κατά τη διάρκεια της μαύρης νύχτας θα αυξάνουμε τις δυνάμεις μας, θα ενωθούμε, θα σκορπάμε το άρωμα και το οξυγόνο μας και θα καρποφορούμε. Κάτω λοιπόν ο τύραννος ο Ήλιος. Θέλουμε να ζήσουμε σαν δέντρα ελεύθερα. "  
  Η επαναστατική συνέλευση των δέντρων και των φυτών αφού επί πολύ επευφήμησε και χειροκρότησε την δημοκοπική αγόρευση της λεύκας με καταπληκτική πλειοψηφία επικύρωσε την αντάρτικη πρότασή της. Μετά παρέλευση όμως μερικών ημερών οι γείτονες του επαναστατικού δάσους κατάπληκτοι είδαν ένα παράξενο θέαμα: Ενώ ο Ήλιος όπως πάντα σκορπούσε τη ζωογόνα ακτινοβολία του τα δέντρα του δάσους έκλειναν ερμητικά τις φυλλωσιές. Τη νύχτα όμως ξυπνούσαν τα φύλλα και τα άνθη και προσπαθούσαν να ζωογονηθούν από το αχνό σεληνιακό φως και τις ψυχρές ακτίνες των άστρων που τρεμόσβηναν στο θόλο του ουρανού. Έτσι λοιπόν εμπράκτως άρχισε η ανταρσία κατά του τυραννικού Ήλιου. Σε λίγες όμως ημέρες το στρατόπεδο των επαναστατών παρουσίαζε μια καταπληκτική μεταβολή: Το στάρι που άλλοτε ύψωνε το μεστωμένο του κεφάλι προς τον Ήλιο τώρα άρχισε να σέρνεται στη γή. Τα φύλλα των δέντρων ζάρωσαν και κιτρίνισαν, κάθε άνθος μαράθηκε. Νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στην αρχή του χειμώνα ενώ το ημερολόγιο σημείωνε αρχή του καλοκαιριού. Μια μέρα όμως οι επαναστάτες εξαντλημένοι από τον αγώνα και ηττημένοι από την αθλιότητα του μαρασμού τους άρχισαν να μεμψιμοιρούν εναντίον της ξελογιάστρας λεύκας η οποία έγινε η αιτία της ανταρσίας. Αυτή όμως από υπερβολική κουφότητα αψήφησε την κιτρινιασμένη όψη της  και το θλιβερό της κατάντημα και προσπάθησε να τονώσει το επαναστατικό φρόνημα του στρατοπέδου της.  
  Με εξασθενημένη πλέον φωνή: "μην αποθαρρύνεστε σύντροφοι, είπε, θάρρος και θα νικήσουμε. Δεν βλέπετε ότι χάρη στον ευγενή αγώνα μας γίναμε ωραιότερα και θελκτικότερα και προπάντων ελεύθερα και ανεξάρτητα; Και αν εξασθενήσαμε κάπως, τι με τούτο; Άλλωστε αυτό είναι συνέπεια του αγώνα μας και η αδυναμία αυτή θα εξαλειφθεί ασφαλώς με του χρόνου την παρέλευση. Η εξάντλησή μας είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Το ουσιώδες και κύριο δεν πρέπει να το λησμονείτε: είναι ότι χάρη σε αυτόν τον αγώνα μας αποκτήσαμε και ευγένεια και ανεξαρτησία και ατομικότητα."  
  Μερικά από τα ταλαίπωρα δέντρα πίστεψαν στα απατηλά λόγια της λεύκας και πάλι. Και συνέχισαν τον ανθηλιακό αγώνα. Κάθε νύχτα μολονότι με αδύνατη φωνή, ψυθίριζαν για παρηγοριά τα λόγια της λεύκας "αποκτήσαμε και ευγένεια και ανεξαρτησία και ατομικότητα." Τα περισσότερα από τα δέντρα όμως κατάλαβαν εγκαίρως τον κίνδυνο της ανταρσίας, μετάνοιωσαν και έστρεψαν πάλι τα φύλλα και τους κάλυκες τους προς τον Ήλιο. Το φρόνιμο παράδειγμά τους ακολούθησαν σε λίγο και οι πιο φανατικοί επαναστάτες και μόνο η αρχηγός τους, η επαναστατική λεύκα εκτελούσε με πείσμα τον άχαρο και ανόητο αγώνα. Όταν όμως η φύση ξανά γέλασε με το μειδίαμα της άνοιξης και ξαναφόρεσε τη γιορτινή στολή μόνο η στενοκέφαλη λεύκα παρουσίαζε το αποκρουστικό φαινόμενο του σκιάχτρου μέσα στο αναγεννημένο δάσος που αντηχούσε πάλι από τα  κελαηδίσματα των πουλιών και το ηλίθιο επαναστατικό  κήρυγμα της λεύκας γρήγορα ξεχάστηκε.

Δανική λογοτεχνία

 
 
ΠΟΙΚΙΛΑ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ