eastwest chess      
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ
Μια φορά και ...

01.09.2018

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Υπό Νικολάου Μακροδήμου

Απόσπασμα από "Το σκάκι στα σχολεία"

 

 

Ο Νίκος Μακροδήμος είναι δάσκαλος, συγγραφέας και λάτρης του σκακιού

Αφιερώνω αυτό το βιβλίο στις παρτίδες που δεν τελείωσαν ποτέ γιατί τις διέκοψε το κουδούνι για μάθημα!

 

 
 

Η πρώτη κίνηση

 
Όλα ξεκίνησαν όταν τοποθετήθηκα οργανικά στο 50ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών, τον Σεπτέμβριο του 2010. Είχαν προηγηθεί 3 χρόνια σε Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, 5 χρόνια σε Ελληνικό Σχολείο του εξωτερικού και 1 χρόνο σε 3/θέσιο Δημοτικό Σχολείο. Τώρα ήμουν και πάλι σε ένα 12/θέσιο σχολείο με 200 παιδιά και ανέλαβα τη Στ' τάξη με 21 μαθητές και μαθήτριες. Τον πρώτο κιόλας μήνα, με αφορμή μια συζήτηση για τα επιτραπέζια παιχνίδια, έκανα γνωστή στους μαθητές μου την αγάπη μου για το σκάκι. Με άκουσαν έκπληκτοι να τους λέω ότι παίζω σκάκι καθημερινά, είτε φυσικά είτε ψηφιακά και ότι πιστεύω πως το σκάκι όχι μόνο διασκεδάζει αλλά σε κάνει και καλύτερο άνθρωπο! Η σπίθα άναψε και η φωτιά άρχισε να φουντώνει. Αρκετοί μαθητές πήραν τον λόγο και δήλωσαν ότι τους αρέσει το σκάκι και παίζουν κι αυτοί όσο συχνά μπορούν ενώ εξέφρασαν την επιθυμία να παίζουν και στο σχολείο. Αν και δελεαστική η πρότασή τους, μου φάνηκε λίγο ριψοκίνδυνη. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στο σχολείο; Μήπως παρεξηγηθεί η κίνηση και μας χαλάσει τη διάθεση; Τελικά το συναίσθημα επικράτησε της λογικής.

Την επόμενη ημέρα είχα φέρει την αγαπημένη μου ξύλινη σκακιέρα στο σχολείο και την τοποθέτησα ευλαβικά σε ένα άδειο θρανίο σε μια γωνιά της τάξης, δίπλα στο παράθυρο. Εξήγησα στους μαθητές μου ότι μπορούμε να χρησιμοποιούμε το σκάκι στα διαλείμματα ή σε κάποια κενή ώρα και να παίζουμε με αυτούς που ξέρουν και συγχρόνως να μαθαίνουν το παιχνίδι οι υπόλοιποι. Επειδή σε μια σκακιέρα χωράνε δύο μόνο αντίπαλοι, τους πρότεινα να πάρουν αυτοί τα λευκά και εγώ τα μαύρα. Θα αποφάσιζαν από κοινού, έπειτα από πολιτισμένη συζήτηση, την κίνησή τους και θα την εκτελούσαν. Μία κίνηση σε κάθε διάλειμμα. Κι έκανα την πρώτη κίνηση ...

Η παρτίδα ξεκίνησε

Όλη η τάξη κι εγώ μαζί, είμασταν ενθουσιασμένοι με το νέο μας παιχνίδι. Κάθε κίνηση είχε αντίκτυπο και προκαλούσε έντονες συζητήσεις και συχνά οδηγούσαν σε αψιμαχίες. Ευτυχώς, με τον καιρό οι εντάσεις περιορίστηκαν και ο χρόνος σκέψης αυξήθηκε με σκοπό την αναζήτηση επιτυχημένης στρατηγικής, ώστε να κερδίσουν τον δάσκαλο! Μαζί αυξήθηκαν και οι φόβοι μου για την κατάληξη του "πειράματος" της τάξης μου. Οι εφημερεύοντες δάσκαλοι άρχισαν να παραπονιούνται για τους μαθητές της Στ' που δεν κατέβαιναν στα διαλείμματα και παρέμεναν μέσα στην τάξη, όρθιοι σε μια γωνιά να λένε κάτι ακαταλαβίστικα για ένα παιχνίδι που έπαιζαν και μάλιστα με την άδεια του δασκάλου!

 {...}

Στον κεντρικό διάδρομο του σχολείου, μπροστά από τη βιβλιοθήκη υπήρχε ένα μακρόστενο τραπέζι μαζί δύο πάγκους, το οποίο χρησίμευε ως αναγνωστήριο. Η επάνω επιφάνεια ήταν καλυμμένη με τζάμι. Σκέφτηκα λοιπόν να σηκώσω το τζάμι και να τοποθετήσω από κάτω 3 σκακιέρες και από πάνω να υπάρχουν μόνιμα τα πιόνια.

Όποιος ήθελε να διαβάσει κάτι, μπορούσε να κάνει στην άκρη τα πιόνια. Έτσι αποκτήσαμε 3 μόνιμα στημένες σκακιέρες μέσα στον χώρο του σχολείου. Την επόμενη μέρα ανακοινώσαμε στους μαθητές ότι μπορούν να χρησιμοποιούν τις σκακιέρες για να παίζουν στα διαλείμματα αρκεί να ήταν ήσυχοι και να μην προκαλούσαν ζημιές και προβλήματα. Η ανταπόκριση των μαθητών ήταν ενθουσιώδης. Σε όλα τα διαλείμματα δεν έμενε κενή καμία σκακιέρα. Είναι αξιοσημείωτο ότι κάποιοι συνάδελφοι σχολίασαν το πρωτόγνωρο θέαμα αρνητικά, λέγοντάς μου ότι είναι αρχικός ενθουσιασμός και μόλις ανοίξει ο καιρός δεν πρόκειται να μένει κανείς μέσα στα διαλείμματα. Επίσης πρόβλεψαν ότι σε λίγες μέρες δεν θα είχε μείνει ούτε ένα πιόνι αφού θα τα είχαν διαλύσει όλα, τα παιδιά. Ευτυχώς μέχρι σήμερα έχουν διαψευστεί πανηγυρικά.

 
ΠΟΙΚΙΛΑ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ