eastwest chess      
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ
ΣΚΑΚΙ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ

10.05.2019

Οι σκακιστές και οι άλλοι

 

Ο σκακιστής είναι απόμακρος, εσωστρεφήςς, παράξενος ?

Ή αλλιώς:

" Επιτρέπεται να παίξω στην πρώτη κίνηση β3 & η3 μαζί ? "

 
 

Στη διάρκεια του 20ού αιώνα αναπτύχθηκε μια παραφιλολογία, ότι με το σκάκι καταπιάνονται συνήθως τα κλειστά και εκκεντρικά άτομα.

Αυτό έως ένα σημείο ευσταθούσε, όμως, παλιότερα, που οι επικοινωνίες μεταξύ των ανθρώπων ήταν ελάχιστες, ειδικώς πριν την ανάπτυξη του διαδικτύου, ο φόβος του "άγνωστου", μπορούσε να αναπτύξει τέτοιες συμπεριφορές, όχι στο σκάκι αλλά παντού.

Σήμερα, που ο κόσμος είναι μια μεγάλη γειτονιά, το "ξένο" δεν φοβίζει. Και οι σκακιστές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι σαν τους άλλους ανθρώπους. Ειδικώς το σκάκι δημιουργεί φιλίες και εξωστρεφείς συμπεριφορές. Το χιούμορ μεταξύ των σκακιστών είναι το σήμα κατατεθέν.

Αλλά πώς και πότε εξετράφη η διασύνδεση του σκακιού με αντικοινωνικότητα;

Στη "Σκακιστική νουβέλα" του, ο Στέφαν Τσβάιχ παρουσιάζει τον Ρώσο Μίρκο Τσέντοβιτς ως ένα ρομποτοποιημένο μονοδιάστατο ον, απόλυτο κυρίαρχο του σκακιού, αλλά με εξαιρετικώς υποτυπώδεις κοινωνικές εκφάνσεις.

Αλλά και ο ήρωας του έργου, παρουσιάζει εκπληκτική σκακιστική δεινότητα, την οποία εξέθρεψε στην απόλυτη μοναξιά του κελιού του!

Όμως εκεί, ο Αυστριακός συγγραφέας θέλει να τονίσει το απάνθρωπο και αντικοινωνικό υπόστρωμα των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Από τους παγκόσμιους πρωταθλητές, ο Ρόμπερτ Φίσερ "ταυτοποιήθηκε" ως μια αντικοινωνική ιδιοφυία.

Είναι διαπιστωμένο ότι ένας ικανός αριθμός σπουδαίων ανθρώπων του πνεύματος, υπήρξαν είτε μοναχικοί είτε αντικοινωνικοί στη ζωή τους. Πολλοί από αυτούς είχαν και οδυνηρό τέλος. Σταχυολογώντας, να αναφέρουμε τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε, τον Σαρλ Μπωντλαίρ και τον Φρειδερίκο Νίτσε.

Φυσικά, οι περιπτώσεις αυτές δεν αποτελούν τον κανόνα της συμπεριφοράς των κορυφαίων πνευμάτων της ιστορίας, χωρίς να παύουν να είναι αρκετές.

Κάποιοι άλλοι υπήρξαν εκ πεποιθήσεως υπέρμαχοι της μοναχικότητας. Σε αυτούς συγκαταλέγονται ο Άρθουρ Σοπενάουερ και ο Ντενί Ντιντερό.

Μοναχικοί ή αντικοινωνικοί άνθρωποι υπάρχουν και σήμερα στην κοινωνία, ανεξαρτήτως της ιδιότητάς τους. Και κάποιοι ξεχωρίζουν ως προσωπικότητες.

Πάντως, μοναχικότητα και αντικοινωνικότητα δεν συμβαδίζουν υποχρεωτικά.

Οι σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες, δεν αποδέχονται πως τα παιδιά με υψηλή νοημοσύνη εμφανίζουν ιδιότυπη συμπεριφορά και ότι αρνούνται να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο. Αντιθέτως, "λαχταρούν" τις συναναστροφές. Όμως, η δυσκολία επικονωνίας με άτομα μέσου πνευματικού επιπέδου και το "δέος" που προκαλούν σε αυτά, δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αντικοινωνικότητάς τους.

Οι περισσότεροι μεγάλοι άνθρωποι του πνεύματος συμφωνούν ότι το άτομο που αποτραβιέται από την κοινωνία και διάγει μια μοναχική ζωή, είναι πιθανό να αξιοποιήσει την ικανότητά του στον τομέα του ενδιαφέροντός του.

Ας αφήσουμε τα λόγια ενός από τα μεγάλα πνεύματα του παγκόσμιου πολιτισμού να κλείσει το μικρό πόνημά μας. Του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε:

"Το τάλαντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση, ο χαρακτήρας του, όμως, σχηματίζεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής"

 
 
ΠΟΙΚΙΛΑ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ